Młyn Zamkowy to jeden z najstarszych obiektów budownictwa przemysłowego w Polsce. Obecnie służy jednak jako cześć Muzeum Pomorza Środkowego. Ale część przemysłowa ma swoją istniejącą część. W małym budynku przy młynie znajduje się od 1925 roku turbina elektrowni wodnej.

Młyn jest jednym z najstarszych obiektów budownictwa przemysłowego w Polsce. Wzniesiony został w lewobrzeżnym Słupsku obok mostu nad Młynówką, na książęcej posesji około 1310 r. Kamień młyński poruszało koło wodne zainstalowane na kanale przekopanym od Słupi. Ilość wody w kanale była regulowana odpowiednimi stawidłami. Duża, jak na tamte czasy, kubatura młyna oraz małe wąskie okienka, zachowane w partiach przyziemia i parteru murów gotyckich świadczą, że budynek ten pełnił równocześnie funkcję spichlerza.

W drugiej połowie XVI w, równocześnie z rozbudową siedziby książęcej, dokonano poważnych zmian, zwłaszcza w wyglądzie zewnętrznym młyna. Zamurowano gotyckie okienka spichlerzowe i przelicowano wszystkie ściany nadając im wystrój renesansowy: elewacja północna ozdobiona została arkadami wspartymi na płaskich pilastrach, a w środkowej arkadzie przebito szeroki portal. Podobne wnęki arkadowe uzyskały ściany zachodnie i częściowo południowe.

Przebudowy młyna w XIX i XX w. polegały m.in. na wzniesieniu nowej, ryglowej ściany wschodniej (około 1880 r.), dodaniu przybudówki i postawie­niu wewnątrz ścian działowych w związku z przeznaczeniem części zachodniej obiektu na Dom Inwalidów. Po roku 1925 koło wodne zastąpiono turbiną umieszczoną w specjalnym budyneczku przylegającym do młyna.

Jest to budynek założony na planie prostokąta, trzypoziomowy, przykryty dwuspadowym dachem, wzniesiony z cegły; elewacja wschodnia o konstrukcji ryglowej; elewacja północna rozczłonkowana sześcioma tynkowanymi wnękami zamkniętymi w formie oślego grzbietu; elewacja zachodnia ma także dwie wnęki zamknięte formą oślego grzbietu; elewacja południowa frontowa posiada od zachodu prostokątny aneks.

W 1965 r. dawny Młyn Zamkowy przejęło Muzeum Pomorza Środkowego, zlecając Pracowniom Konserwacji Zabytków w Gdańsku i Szczecinie przeprowadzenie odbudowy i adaptacji obiektu na cele muzealne. W ramach prac konserwatorskich przywrócono wystrój renesansowy elewacji budynku a wewnątrz zburzono ścianki działowe oraz odsłonięto piękną konstrukcję drewnianą z bali dębowych pochodzącą z XVI w.

Od 1968 r. w odbudowanym młynie ma siedzibę Dział Etnograficzny Muzeum.

W ekspozycji uwzględniono kulturę ludności rodzimej (Słowińców, Kaszubów Bytowskich, Krajniaków Złotowskich jak również z podkoszalińskich wsi Jamno i Łabusz), a także kulturę ludową osadników przybyłych na Pomorze Środkowe po ostatniej wojnie.

źródło: Wiesław Stachlewski, aktualizacja tekstu: Czesław Lejnik, konsultacja: Zdzisław Machura, wyd. ARW Lenart Słupsk, „Słupski przewodnik turystyczny”, OTiPM Słupsk 2000