To istotny element obwarowań średniowiecznego Słupska, zbudowany przy użyciu cegły w XIV w. Wraz z wysokimi 6,5 m murami i rzeką Słupią brama broniła miasto przed niebezpieczeństwem. Nazwa pochodzi od sąsiadującego z nią młyna wodnego. Otwierała Słupsk na podróżujących od strony wschodniej, ze Smołdzina, Gdańska, Królewca i Elbląga. Była remontowana w latach 70. XIX wieku i w 1908 r.

Po zdobyciu Słupska przez Sowietów w 1945 r. w wyniku pożaru stropy i dach uległy zniszczeniu. Nie była remontowana do 1950 roku. W 1968 r. została przekazana na potrzeby Muzeum Pomorza Środkowego. Od 1980 r. (po gruntownym remoncie) są w niej pracownie konserwatorskie.

Brama ma pięć kondygnacji i ostrołukowe sklepienie. To jedna z dwóch zachowanych bram w Słupsku. Łącznik między bramą i przylegającym do niej dworkiem, jest najwyższym fragmentem miejskich murów (8 m). Jest zwieńczona ozdobnymi szczytami.