14 września 2020 r. zmarł pan Jan Steć - od 50. lat związany ze szkolnym środowiskiem sportowym Słupska, wieloletni nauczyciel wychowania fizycznego, pedagog, przyjaciel młodzieży.

Pan Jan urodził się 8 kwietnia 1933 r. we Włodzimierzu na terenie ówczesnego ZSSR. W 1960 roku ukończył studium nauczycielskie w Raciborzu. Pracę w zawodzie nauczyciela rozpoczął w 1953 roku. Za działalność na rzecz kultury i sportu zdobył odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi – 11.11.1969 r., Medal XXX-lecia PRL – 22.07.1974 r., Odznaka Działacza Kultury.

Od 1970 roku był kierownikiem Młodzieżowego Schroniska Wycieczkowego przy Szkole Podstawowej nr 3 w Słupsku.
Jako nauczyciel byłej Szkoły Podstawowej nr 3 w Słupsku (przekształconej potem w Gimnazjum nr 1) wielokrotnie otrzymywał nagrody za nietuzinkowe podejście do młodzieży, niezwykłe umiejętności w kształceniu i wychowaniu, bezgraniczne zaangażowanie w pracę. Wśród swoich uczniów cieszył się ogromnym autorytetem.

Poza lekcjami obowiązkowymi w ramach zajęć pozalekcyjnych prowadził SKS i MKS, specjalizujące się w grze w piłkę siatkową. Kilka lat temu, w jednym z wywiadów pan Jan powiedział: „Gram w tenisa, gram w ringo, a siatkówka jest moją ulubioną dyscypliną od kiedy sięgam pamięcią. Jeszcze w liceum grałem w siatkówkę […]” .

W ocenie pracy pana Jana ówczesny kierownik szkoły napisał: „Obok pracy zawodowej dużo czasu poświęcał na rozbudowę bazy materiałowo-sprzętowej […]. Z jego inicjatywy wybudowano schroniska, a obecnie buduje się szatnię przy boisku szkolnym”. Dał tym tym samym wyraz uznania dla aktywności poza obowiązkami, jakie Pan Jan pełnił jako nauczyciel wychowania fizycznego.

Poza niewątpliwym zaangażowaniem w rozbudowę zaplecza sportowego i doposażenie placówki, Jan Steć był aktywnym uczestnikiem konferencji metodycznych. Był autorem wielu odczytów, m.in. referatu pt. „Budowa i wykorzystanie lodowiska do prowadzenia zajęć lekcyjnych”, który zajął II miejsce na szczeblu wojewódzkim i III na szczeblu ogólnopolskim.

Pan Jan miał niezaspokojony apetyt na życie. Kochał sport. Powiedział: „Trzeba lubić to, co się robi i odwrotnie, trzeba robić to, co się lubi. To jest recepta na życie. Inna sprawa, że nigdy w życiu nie piłem wódki, nie paliłem papierosów, a sport to moja najlepsza recepta na długowieczność. Jem też to, na co mam ochotę. Nawet golonkę, ale tylko trzy razy w roku.”

Pozostanie w naszej pamięci, jako człowiek aktywny, rozsiewający entuzjazm i zapał, nieustający w promowaniu tego, co zdrowe, uśmiechnięty i zawsze gotowy do gry.