Nasze Miasto
Historia

Pierwsza historyczna wiadomość o Słupsku pochodzi z 1015 r., kiedy to zdobył go dla Polski Bolesław Chrobry. W XII w. Słupsk był obok Gdańska i Świecia najważniejszą kasztelanią na wschodnim Pomorzu. Prawa miejskie (magdeburskie) – wg najnowszych badań historyków – Słupsk uzyskał w roku 1265 z rąk księcia gdańskiego Świętopełka Wielkiego. W 1307 roku miasto przejęli Brandenburczycy, z których to nadania Słupsk w 1310 roku kolejny otrzymał raz prawa miejskie. W roku 1329 książęta szczecińscy Otton I i Barnim III Wielki oddali Ziemię Słupską Krzyżakom w zastaw na 12 lat za sumę 6 tysięcy grzywien. Dwanaście lat później rycerstwo i mieszczanie słupscy wspomogli księcia Bogusława V w wykupie Słupska spod panowania krzyżackiego. Okres największej świetności Słupska (Stolp, Stolpsk, Stolp im Pommern) przypada na XIV - XVI w., kiedy należał do Hanzy i miał prawo bicia własnej monety, tzw. denara słupskiego, którego jeden egzemplarz przechowywany jest w Muzeum Pomorza Środkowego. Poprzez własny port w Ustce miasto utrzymywało szerokie kontakty handlowe z krajami zamorskimi. Za najwybitniejszego władcę tego okresu uchodzi Bogusław X. Książę ten dbał o rozwój handlu, zreformował prawo, ujednolicił monetę i - mimo oporu mieszczan - w roku 1507 rozpoczął budowę okazałego zamku, który przetrwał do naszych czasów. Po wojnach napoleońskich na początku XIX wieku Słupsk znów zaczął rozwijać się gospodarczo. W marcu 1945 roku miasto bez walki zajęli Rosjanie, którzy spalili prawie w całości Stare Miasto. Ocalały jednak najcenniejsze zabytki, w tym ponad stuletni dziś Ratusz. W 1975 r. Słupsk stał się siedzibą województwa, rozciągającego się na obszarze 7452 km2. Był nią do 31 grudnia 1998 r., kiedy to w wyniku reformy administracyjnej kraju wszedł w skład województwa pomorskiego ze stolicą w Gdańsku. Jest miastem na prawach powiatu.

© 2014 Urząd Miejski w Słupsku
Wykonanie: INVENTOR Multimedia